بحران بنزین ایران، که از آذر ۱۴۰۳ تا خرداد ۱۴۰۴ ادامه داشت، به دلیل شکاف فزاینده میان تولید داخلی و مصرف بی‌سابقه، به یکی از جدی‌ترین چالش‌های انرژی کشور تبدیل شد. در این دوره، مصرف روزانه بنزین به حدود ۱۲۰ میلیون لیتر رسید و در اوج سفرهای تعطیلات حتی از ۱۳۳ میلیون لیتر نیز عبور کرد، در حالی که تولید پالایشگاه‌ها تنها حدود ۱۰۰ تا ۱۰۵ میلیون لیتر بود و روزانه ۱۵ تا ۲۰ میلیون لیتر کمبود از طریق واردات یا ذخایر جبران می‌شد. نقطه اوج این بحران پس از حمله هوایی اسرائیل به برنامه هسته‌ای ایران در ۲۳ خرداد ۱۴۰۴ رقم خورد که صف‌های بی‌سابقه‌ای در جایگاه‌های سوخت سراسر کشور ایجاد کرد و سازمان مدیریت بحران، عرضه سوخت را تنها تا ساعت ۲۰:۰۰ اعلام نمود. ریشه‌های این ناترازی به سیاست‌های بلندمدتی مانند سهمیه‌بندی بنزین (که از سال ۱۳۸۶ آغاز شد، در ۱۳۹۴ متوقف و در ۱۳۹۸ دوباره اجرا شد)، رشد بی‌رویه خودروها، قیمت یارانه‌ای سوخت و فرسودگی شدید ناوگان حمل‌ونقل بازمی‌گردد. در اردیبهشت ۱۴۰۵، مصطفی نخعی، عضو کمیسیون انرژی مجلس، اعلام کرد که ایران همچنان با کمبود روزانه حدود ۲۰ میلیون لیتر بنزین مواجه است و برای مدیریت آن، باید سهمیه‌ها را کاهش داد یا از سازوکارهای قیمتی بهره برد. این بحران نشان داد که عدم سرمایه‌گذاری در پالایشگاه‌ها و نوسازی خودروها، امنیت سوخت کشور را به شدت آسیب‌پذیر کرده است.