پروبیوتیک‌ها میکروارگانیسم‌های زنده‌ای هستند که برای بهبود سلامت میزبان (انسان یا حیوان) مصرف می‌شوند و در محصولاتی مانند ماست، پنیر، غذاهای تخمیری (مثل ناتو) و کپسول‌ها یافت می‌شوند. نخستین پروبیوتیک، لاکتوباسیلوس بولگاریکوس، در سال ۱۹۰۵ توسط پزشک بلغاری استامن گریگوروف از ماست بلغاری کشف شد و فرضیه‌ی طول عمر دهقانان بلغاری به ایلی مچنیکوف (برنده نوبل) در حدود ۱۹۰۷ نسبت داده می‌شود. اگرچه سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) این میکروب‌ها را «به‌طور کلی ایمن» (GRAS) می‌داند، اما بسیاری از فواید ادعاشده مانند درمان اگزما یا عفونت‌های واژینال، پشتیبانی علمی کافی ندارند و تا سال ۲۰۱۹، سازمان ایمنی غذایی اروپا (EFSA) درخواست‌های متعدد تولیدکنندگان برای تأیید ادعاهای سلامت را به دلیل شواهد ناکافی رد کرده است. تعریف رسمی سازمان جهانی بهداشت (WHO) در اکتبر ۲۰۰۱، پروبیوتیک‌ها را «میکروارگانیسم‌های زنده‌ای که در مقادیر کافی، مزیت سلامت برای میزبان ایجاد می‌کنند» معرفی می‌کند و این تعریف در نشست‌های کارشناسی ۲۰۰۲ و ۲۰۱۳ (در کانادا) تعدیل و تکمیل شده است. در مواد غذایی، باکتری‌های اسید لاکتیک (LAB) نقش کلیدی در تخمیر و جلوگیری از فساد دارند و در محصولاتی مانند کلم‌ترش، کیمچی، نان خمیرترش، تمپه، میسو، ماست و کفیر یافت می‌شوند. در نهایت، رشد بازار پروبیوتیک‌ها نیاز به الزامات سخت‌گیرانه‌تر برای اثبات علمی فواید اختصاصی هر سویه را افزایش داده است، زیرا این فواید قابل تعمیم به سایر سویه‌ها نیستند.