Η ζωγραφική της ολλανδικής Χρυσής Εποχής αναφέρεται στην καλλιτεχνική παραγωγή της Ολλανδικής Δημοκρατίας κατά τον 17ο αιώνα, μια περίοδο που εκτείνεται πέρα από το τέλος του Ογδοηκονταετούς Πολέμου (1568–1648). Το νεαρό και πλέον ακμάζον κράτος της Ευρώπης αναγκάστηκε να επανεφεύρει ριζικά την τέχνη του λόγω της ρήξης με τις παλιές μοναρχικές και καθολικές παραδόσεις, απομακρυνόμενο από την εξιδανίκευση του μπαρόκ και στρεφόμενο σε έναν λεπτομερή ρεαλισμό, κληροδότημα της πρώιμης φλαμανδικής ζωγραφικής. Χαρακτηριστικό της περιόδου είναι η ραγδαία εξειδίκευση σε διακριτά είδη, όπως τοπιογραφία, θαλασσογραφία, ρωπογραφία (σκηνές καθημερινότητας) και νεκρές φύσεις, ενώ η θρησκευτική ζωγραφική περιορίστηκε σημαντικά λόγω του Καλβινισμού. Παρά την παραδοσιακή ιεράρχηση των θεμάτων, οι καλλιτέχνες επικεντρώθηκαν στα πιο ευπώλητα «κατώτερα» είδη, με έργα συνήθως μικρού μεγέθους — εκτός από τα ομαδικά πορτρέτα — ενώ ακόμη και ο Ρέμπραντ δυσκολεύτηκε να πουλήσει ιστορικούς πίνακες. Αυτή η δημιουργική έκρηξη, που κορυφώνεται έως τη γαλλική εισβολή του 1672 (Rampjaar), άφησε ανεξίτηλο στίγμα στην ιστορία της παγκόσμιας τέχνης.