Zbrodnia połaniecka (sprawa połaniecka) to jedno z najgłośniejszych i najbardziej wstrząsających morderstw z okresu PRL, do którego doszło w nocy z 24 na 25 grudnia 1976 roku na szosie z Połańca do wsi Zrębin. Ofiarami potrójnej zbrodni byli 18-letnia, ciężarna Krystyna Łukaszek, jej 12-letni brat Mieczysław Kalita oraz jej 25-letni mąż Stanisław Łukaszek, a sprawcami – zamożny gospodarz Jan Sojda (zwany "królem Zrębina"), Józef Adaś oraz dwóch ich krewnych. Bezpośrednim motywem była zemsta za rzekomą zniewagę, gdy podczas wesela w sierpniu 1976 r. siostrę Sojdy oskarżono o kradzież wędlin i wymuszenie zastawy stołowej, po czym padła groźba "wyplenię Kalitowe plemię". Konflikt rodzin narastał od końca lat 40. XX w. – sięgał aresztowania Sojdy za gwałt oraz śmierci młodego krewnego ofiar na jego gospodarstwie, co w umyśle sprawcy usprawiedliwiało bezwzględny odwet. W świąteczną noc sprawcy zastawili zasadzkę, brutalnie odbierając życie trzem osobom, w tym nienarodzonemu dziecku, licząc na bezkarność dzięki swojemu majątkowi i pozycji we wsi. Po głośnym procesie Jan Sojda i Józef Adaś zostali skazani na karę śmierci (którą wykonano), a pozostali współsprawcy otrzymali wieloletnie wyroki więzienia, co uczyniło tę sprawę przestrogą o feudalnych układach i patologiach społecznych na polskiej prowincji.