Een vuilnisbelt is een plek waar afval wordt gestort. In de 20e eeuw was dit de belangrijkste manier om afval kwijt te raken, maar tegenwoordig wordt het meeste afval gerecycled of verbrand. Toch blijven stortplaatsen nodig voor niet-brandbaar afval zoals asbest en vervuilde grond, die onder gecontroleerde omstandigheden worden opgeslagen met lagen bentoniet en folie om vervuild water tegen te houden. In West-Europa liggen ongeveer 150.000 voormalige stortplaatsen, waarvan 3.800 in Nederland. Sinds 2005 geldt er in Nederland een stortverbod voor huishoudelijk afval; alleen asbest en niet-reinigbare vervuilde grond mogen nog gecontroleerd worden gestort, terwijl illegaal dumpen, vooral van drugsafval, een groot probleem blijft (292 gevallen in 2018). Gesloten stortplaatsen produceren nog jarenlang methaangas (stortgas), dat vroeger 6% van de Nederlandse broeikasgasemissies uitmaakte en nu soms wordt gebruikt voor elektriciteitsproductie, zoals in Ubach over Worms waar de opbrengst daalde van 9 naar 3,5 miljoen kWh. Na afsluiting krijgen oude stortplaatsen vaak een recreatieve bestemming, zoals een park of golfbaan, en tegenwoordig worden er ook zonneparken aangelegd; daarnaast wint urban mining aan populariteit, waarbij stortplaatsen worden heropend om waardevolle grondstoffen terug te winnen.