Pojedynek to zaaranżowana walka dwóch uzbrojonych przeciwników, służąca honorowemu rozstrzygnięciu sporu – w średniowieczu bywała nawet uznawana za ostateczny środek dowodowy w sądzie. Z biegiem czasu walki te przybrały formę skomplikowanych rytuałów, podczas których sekundanci ustalali broń (od szpad i rapierów po pistolety) oraz warunki zakończenia, zwykle do pierwszej krwi, niezdolności, a w skrajnych przypadkach do śmierci. Motyw ten sięga antyku, gdyż opisywali go już Homer w Iliadzie (np. słynne starcie Achillesa z Hektorem) oraz Wergiliusz w Eneidzie. Apogeum popularności przypadło na XVII-wieczną Francję – za panowania Henryka IV w pojedynkach zginęło ok. 8000 osób, a w całym stuleciu liczba zabitych mogła sięgać 30 000, przy czym walki często wybuchały w pijackich awanturach, a zdarzały się nawet wśród kobiet (np. w 1721 r. hrabina de Polignac postrzeliła konkurentkę do względów księcia de Richelieu). Choć już od XII wieku próbowano je ograniczać prawnie, w XIX wieku pojedynek ewoluował w sformalizowany "pojedynek honorowy", szczególnie popularny wśród arystokracji i oficerów wojskowych.