Pniewo to wieś w województwie mazowieckim, w powiecie pułtuskim, w gminie Zatory, której nazwa pochodzi od pni pozostałych po karczowaniu Puszczy Białej lub od bartnictwa (gdzie "pień" oznaczał ul). Pierwsze wzmianki o miejscowości pochodzą z dokumentu Konrada Mazowieckiego z lat 1203–1235, a w 1402 roku erygowano tu parafię. Najcenniejszym zabytkiem jest neogotycki kościół św. Piotra i Pawła z lat 1912–1928, zaprojektowany przez Józefa Piusa Dziekońskiego, wpisany do rejestru zabytków, obok którego stoi plebania z lat 20. XX wieku. W okresie międzywojennym wieś stała się ważnym ośrodkiem kultury Kurpiów Białych – w 1935 roku powstała tu pierwsza w Polsce spółdzielnia rękodzieła ludowego (Spółdzielnia Kurpiowskiego Przemysłu Ludowego), zajmująca się hafciarstwem, tkactwem i plastyką obrzędową, reaktywowana po wojnie w 1947 roku. Według spisu z 1921 roku mieszkało tu 582 osoby, głównie wyznania rzymskokatolickiego, a w 1916 roku założono Ochotniczą Straż Pożarną; w czasie okupacji działała tu organizacja „Racławice”. Wieś zachowała bogate tradycje rękodzielnicze, a jej historia związana jest z osadnictwem Kurpiów sprowadzonych przez biskupów płockich w XVIII wieku.