Een echtscheiding is de formele beëindiging van een burgerlijk huwelijk, in Nederland geregeld in Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek. De eerste echtscheiding van Nederland vond plaats in 1796 in Maastricht, toen het echtpaar Wilhelmus Meers en Agatha Lenaerts gebruikmaakte van een liberale Franse wet uit 1792. In de periode 1838-1971 was scheiden erg lastig, omdat er slechts vier gronden waren, zoals overspel; in de praktijk leidde dit tot de ‘grote leugen’ waarbij een echtgenoot onterecht overspel bekende om toch te kunnen scheiden. In 1971 voerde minister Carel Polak een wetswijziging door waardoor “duurzame ontbinding” de enige grond werd, wat de procedure enorm vereenvoudigde. Tegenwoordig ligt het aantal echtscheidingen in Nederland al jaren rond de 30.000 per jaar, met een piek van 34.650 in 2000 en 33.272 in 2012, en kan een verzoek om echtscheiding al op de dag van het huwelijk worden gedaan.