Η Μεγάλη Πυρκαγιά του Τάρτου εκδηλώθηκε στις 6 Ιουλίου 1775 και κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος της πόλης, που ήταν ιδιαίτερα ευάλωτη λόγω της διαταγής του Μεγάλου Πέτρου από το 1708 να χτιστούν μόνο ξύλινα κτήρια, εκτός από την Αγία Πετρούπολη. Η φωτιά ξεκίνησε στην αυλή της οδού Ιπποτών κοντά στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη και, με τη βοήθεια ενός δυνατού ανέμου και των ξύλινων γεφυρών, εξαπλώθηκε γρήγορα, καταστρέφοντας σχεδόν 200 ξύλινα και 40 πέτρινα κτήρια, ενώ άλλα 18 γκρεμίστηκαν σκόπιμα για να δημιουργηθούν αντιπυρικές ζώνες. Μετά την καταστροφή, διασώθηκαν μόνο 160 κτήρια, με το ιστορικό Σπίτι της Ουπσάλα (με ξυλεία που χρονολογείται στο 1750) να αποτελεί ένα από τα ελάχιστα δείγματα της προ-πυρκαγιάς αρχιτεκτονικής. Στην ανοικοδόμηση, οι κανόνες αντιστράφηκαν και επιβλήθηκε η χρήση πέτρας, ενώ το 1782 τοποθετήθηκε ο ακρογωνιαίος λίθος του νέου Δημαρχείου του Τάρτου. Η Μεγάλη Αικατερίνη διέθεσε 25.000 ρούβλια για την κατασκευή μιας πέτρινης γέφυρας, της οποίας τα ερείπια παραμένουν ορατά κάτω από τον ποταμό Εμαγιόγκι, καθώς το κύριο τμήμα της χάθηκε κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.