Dalam budaya Asia Timur, qi (氣) difahami sebagai "angin" atau kuasa hayat utama yang menghidupkan setiap benda bernyawa, menjadi teras perubatan tradisional Cina di mana penyakit dipercayai berpunca daripada aliran qi yang tersekat dan boleh diimbangi melalui amalan qigong. Kini, konsep ini dianggap pseudosains kerana tidak setara dengan tenaga fizikal, tetapi ia tetap penting dalam seni bela diri Cina dan juga dikaitkan dengan dewa-dewi. Dari segi sejarah, aksaranya yang asal, 气, wujud sejak tulang ramalan Dinasti Shang (1600–1046 SM), sebelum berubah kepada 氣 dengan radikal "beras" pada zaman Dinasti Han (206 SM–220 M) bagi melambangkan wap daripada nasi masak. Hari ini, ia mempunyai tiga bentuk utama—氣 (tradisional), 气 (ringkas), dan 気 (Jepun)—serta pelbagai sebutan seperti qì dalam Mandarin, ki dalam Jepun, gi dalam Korea, dan khí dalam Vietnam. Ahli bahasa turut berteori bahawa perkataan ini berasal daripada istilah untuk "kabus" persembahan korban, mencerminkan pandangan Taoisme tentang alam yang sentiasa berubah dan bertenaga.