Henry Gustav Molaison (1926–2008), znany w literaturze medycznej jako H.M., był amerykańskim pacjentem, który przeszedł eksperymentalną operację mózgu mającą leczyć jego ciężką epilepsję. Zabieg, polegający na usunięciu płatów skroniowych, skutecznie zmniejszył napady, ale pozbawił go zdolności do tworzenia nowych wspomnień – cierpiał na głęboką amnezję następczą. Co fascynujące, jego pamięć proceduralna (np. uczenie się nowych umiejętności) i krótkotrwała pozostały nienaruszone, a on sam doskonale pamiętał wydarzenia sprzed operacji. Przypadek Molaisona, badany przez dziesięciolecia m.in. przez neuropsycholog Suzanne Corkin z wykorzystaniem rezonansu magnetycznego, zrewolucjonizował naukę o mózgu, udowadniając kluczową rolę hipokampu w konsolidacji pamięci długotrwałej. Dzięki niemu odkryto, że pamięć nie jest jednolitym systemem, a różne jej rodzaje są przetwarzane w odmiennych strukturach mózgu. Do końca życia Molaison brał udział w badaniach, stając się jednym z najważniejszych przypadków w historii neurobiologii i symbolem przełomowego zrozumienia ludzkiej pamięci.