การนวดหัวใจผายปอดกู้ชีพ (CPR) เป็นหัตถการฉุกเฉินที่ใช้ช่วยเหลือผู้ป่วยหัวใจหยุดเต้นหรือหยุดหายใจ โดยสามารถทำได้ทั้งบุคลากรทางการแพทย์และประชาชนทั่วไปที่ผ่านการฝึกอบรม หลักการสำคัญของวิธีนี้ไม่ใช่การทำให้หัวใจกลับมาเต้นใหม่ แต่เป็นการรักษาการไหลเวียนเลือดนำออกซิเจนไปเลี้ยงสมองและหัวใจ เพื่อชะลอการตายของเนื้อเยื่อและเพิ่มโอกาสฟื้นตัวโดยไม่มีความเสียหายถาวร ต่อมาในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2551 สมาคมโรคหัวใจแห่งสหรัฐอเมริกา (AHA) และสภาการกู้ชีพยุโรปได้แนะนำให้ใช้การกดหน้าอกเพียงอย่างเดียวโดยไม่ต้องผายปอดสำหรับผู้ป่วยหัวใจหยุดเต้นในผู้ใหญ่ และในปี พ.ศ. 2553 ได้มีการปรับปรุงแนวทางปฏิบัติครั้งใหญ่ โดยเปลี่ยนลำดับขั้นตอนจาก ABC (ทางเดินหายใจ การหายใจ การไหลเวียน) เป็น CAB (การกดหน้าอก ทางเดินหายใจ การหายใจ) พร้อมกำหนดอัตราการกดหน้าอกอย่างน้อย 100 ครั้งต่อนาที ความลึกประมาณ 5 เซนติเมตรในผู้ใหญ่ และอัตราส่วนการกดหน้าอกต่อการช่วยหายใจที่ 30:2 สำหรับผู้ใหญ่ ส่วนเด็กและทารกแรกเกิดมีอัตราส่วนที่แตกต่างกัน (15:2 และ 3:1 ตามลำดับ) แม้การกดหน้าอกอาจทำให้เกิดภาวะแทรกซ้อน เช่น ซี่โครงหัก แต่ก็ถือเป็นทางเลือกสุดท้ายที่จำเป็นอย่างยิ่งในการช่วยชีวิตผู้ป่วยที่ไม่มีชีพจร