Oszustwo to przestępstwo polegające na doprowadzeniu innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez wprowadzenie jej w błąd, wyzyskanie błędu lub wykorzystanie niezdolności do oceny działania (np. z powodu wieku czy odurzenia). W prawie karnym pojęcie to ma charakter autonomiczny – niekorzystność nie musi oznaczać realnej szkody, wystarczy np. prolongata długu, a ocena następuje w momencie dokonania czynu. Sprawca działa z zamiarem osiągnięcia korzyści majątkowej, a jego zachowanie może polegać zarówno na działaniu (kłamstwo), jak i zaniechaniu (zatajenie prawdy). Drobne oszustwa gospodarcze, gdzie szkoda nie przekracza 100 złotych, reguluje art. 134 Kodeksu wykroczeń, przewidujący karę aresztu lub grzywny. Z kolei Kodeks cywilny (m.in. art. 388 i 405) pozwala ofierze żądać zmniejszenia świadczenia, unieważnienia umowy lub zwrotu bezpodstawnie uzyskanej korzyści. Przepisy te kompleksowo chronią zarówno interesy majątkowe jednostek, jak i uczciwość obrotu gospodarczego.