Ως ναυτικό ατύχημα ορίζεται κάθε θαλάσσιο συμβάν που προκαλεί απώλεια ή βλάβη σε πλοίο ή φορτίο, και διακρίνεται σε τυχαία (ανωτέρα βία), υπαίτια (αμέλεια ή δόλος) και δόλια (εκ προθέσεως). Τη διερεύνηση των αιτιών αναλαμβάνει πάντα το κράτος της σημαίας του πλοίου, μέσω προανάκρισης και τακτικής ανάκρισης, με τελικό γνωμοδότη το Συμβούλιο Ελέγχου Ναυτικών Ατυχημάτων (Σ.Ε.Ν.Α.) ή τα ποινικά δικαστήρια. Τα κυριότερα παραδείγματα περιλαμβάνουν βυθίσεις, προσαράξεις, συγκρούσεις, πυρκαγιές, εκρήξεις και ζημιές από κακοκαιρία ή μετατόπιση φορτίου. Στα ελληνικά πλοία άνω των 100 κόρων ολικής χωρητικότητας, το 1996 καταγράφηκαν 55 ατυχήματα (με 3 βυθίσεις και 3 απώλειες ζωής), ενώ το 1997 ο αριθμός μειώθηκε σε 44. Το 1997, οι συχνότερες αιτίες ήταν οι προσαράξεις (17) και οι μηχανικές βλάβες (12), ενώ σημειώθηκαν και 2 απώλειες ζωής ή τραυματισμοί.