• بحران داخلی ایران که از سال ۱۴۰۴ و پس از جنگ دوازده‌روزه آغاز شد، با ناآرامی‌های گسترده، بی‌ثباتی سیاسی و رکود عمیق اقتصادی همراه بوده و نظام حاکم با سرکوب، دستگیری‌های گسترده و نظامی‌سازی تلاش کرده کنترل اوضاع را حفظ کند.
  • این جنگ که در ۲۳ خرداد ۱۴۰۴ با حملات اسرائیل آغاز و با میانجیگری آمریکا و قطر در ۲۴ ژوئن پایان یافت، اقتصاد شکننده ایران را به شدت آسیب‌زده و باعث آوارگی حدود هفت میلیون نفر، قطعی‌های برق تا پنج ساعت در روز و قرار گرفتن ۲۶ میلیون نفر زیر خط فقر شده است.
  • در اواخر سال ۱۴۰۴، خیزش‌های مردمی به رهبری بازاریان تهران آغاز شد و شعارهایی مانند «مرگ بر دیکتاتور» سر داده شد که فراتر از خواسته‌های اقتصادی، به اعتراض علیه کل نظام تبدیل شد.
  • در این میان، سپاه پاسداران عملاً کنترل کشور را در دست گرفته و اختلافات شدید میان مسعود پزشکیان و فرماندهان سپاه بر سر ادامه جنگ و پیامدهای اقتصادی، به بن‌بست سیاسی و کاهش اختیارات دولت انجامیده است.
  • یک سند محرمانه از معاونت راهبردی ریاست‌جمهوری در بهمن ۱۴۰۴ صراحتاً به «بحرانی بودن وضعیت»، «فرسایش شدید مشروعیت حاکمیت» و اختلال جدی در نظام تصمیم‌گیری اعتراف کرده است.
  • همچنین در اردیبهشت ۱۴۰۵، شورای عالی امنیت ملی به دلیل هشدار درباره احتمال ازسرگیری اعتراض‌ها، فراخوان احتمالی رضا پهلوی و تشدید بحران اقتصادی، جلسه اضطراری برگزار کرد و تعلیق همکاری با آژانس بین‌المللی انرژی اتمی نیز خطر تحریم‌های جدید اروپایی و انزوای بیشتر را افزایش داده است.