Mehmed III (ur. 26 maja 1566, zm. 22 grudnia 1603) był sułtanem Imperium Osmańskiego panującym w latach 1595–1603, synem Murada III i weneckiej sułtanki Safiye. Zaraz po objęciu tronu dokonał brutalnej czystki w rodzie, mordując 19 swoich braci, zgodnie z osmańską tradycją, a jego rządy charakteryzowały się osobistym stylem sprawowania władzy przy ogromnym wpływie matki. W polityce zagranicznej zasłynął jako „Zdobywca Egeru”, odnosząc w 1596 roku kluczowe zwycięstwo nad wojskami Habsburgów w bitwie pod Mezőkeresztes, choć nie zdołał go w pełni wykorzystać, a jego plany aneksji Mołdawii i Wołoszczyzny zostały udaremnione przez interwencję hetmana Jana Zamoyskiego. Jego panowanie naznaczone było kryzysami: w 1599 roku imperium wstrząsnęły religijne bunty dżelalich, a w 1603 roku szach Persji Abbas I Wielki odebrał Turkom Azerbejdżan z Tebrizem. W obliczu tych klęsk sułtan kazał zamordować własnego syna Mahmuda, który podniósł przeciw niemu bunt, a sam zmarł nagle w wieku 37 lat, pozostawiając osłabione imperium swojemu trzynastoletniemu następcy, Ahmedowi I.