Utonięcie to gwałtowne uduszenie spowodowane zablokowaniem dróg oddechowych przez płyn, najczęściej wodę, a charakterystycznymi objawami są m.in. „grzybek piany” oraz tzw. „skóra praczek” – zwykle jest to nieszczęśliwy wypadek, choć zdarzają się też samobójstwa i zabójstwa. Proces tonięcia trwa zazwyczaj tylko 3–5 minut i przebiega w czterech etapach, od świadomego wstrzymania oddechu, przez drgawki toniczno-kloniczne, aż po oddechy końcowe i zgon. Kluczowa jest różnica między wodą słodką a słoną – w pierwszej dochodzi do hemolizy i migotania komór, a w drugiej do zagęszczenia krwi i wstrząsu. Według danych z lat 2000–2012 w Polsce utonęło łącznie 12 702 osoby, a największe ryzyko dotyczyło mężczyzn w wieku 45–59 lat, zwłaszcza z wykształceniem zasadniczym zawodowym. Utonięcia zdarzają się najczęściej latem (od czerwca do sierpnia – 47,1% przypadków), a najniebezpieczniejsze akweny to jeziora (25%) i rzeki (21,3%), przy czym najwyższy wskaźnik umieralności odnotowano w województwie warmińsko-mazurskim, a najniższy w śląskim. Na szczęście umieralność z tego powodu wykazywała w analizowanym okresie tendencję spadkową, a głównymi miejscami tragedii są wody naturalne, podczas gdy utonięcia w wannie czy basenie stanowią poniżej 5% wszystkich przypadków.