Imperium Osmańskie to potężne państwo dynastii Osmanów, istniejące od końca XIII wieku do 1922 roku, które u szczytu potęgi obejmowało Bliski Wschód, Afrykę Północną i południowo-wschodnią Europę. Założone przez Osmana I w Söğüt, imperium wkroczyło do Europy po 1354 roku, a podbój Konstantynopola w 1453 roku przez Mehmeda Zdobywcę przypieczętował upadek Cesarstwa Bizantyńskiego. Pod rządami Sulejmana Wspaniałego osiągnęło ono szczyt rozwoju, kontrolując w XVII wieku 32 prowincje i liczne kraje wasalne, a stolica – Konstantynopol (dziś Stambuł) – stała się centrum relacji między Europą a Bliskim Wschodem. Choć przez długi czas mówiono o schyłku po Sulejmanie, współcześni historycy podkreślają, że imperium utrzymywało siłę do XVIII wieku, jednak po okresie pokoju (1740–1768) zaczęło przegrywać z Habsburgami i Rosją, co wymusiło reformy Tanzimatu w XIX wieku. W 1908 roku władzę przejęli młodoturcy, a przystąpienie do I wojny światowej w 1914 roku zakończyło się klęską i rozpadem terytorium na mocy umowy Sykes-Picot. Ostatecznie, dzięki udanej wojnie o niepodległość pod wodzą Mustafy Kemala Atatürka, powstała Republika Turcji, a monarchia osmańska została zniesiona w 1922 roku.