Η ενίσχυση αποτελεί την κεντρική αρχή της Ανάλυσης Συμπεριφοράς, όπως τη διατύπωσε ο Μπ. Φ. Σκίνερ, και ορίζεται ως η διαδικασία όπου μια συμπεριφορά που ακολουθείται από μια συνέπεια αυξάνει την πιθανότητα εκδήλωσής της, με τη συνέπεια να ονομάζεται ενισχυτής. Σε αντίθεση με την επιβράβευση, η ενίσχυση είναι μια δυναμική διεργασία, καθώς οι ενισχυτές δεν είναι σταθεροί ή καθολικοί (π.χ. η τροφή δεν ενισχύει ένα χορτάτο περιστέρι). Ο Σκίνερ τη συνέδεσε με τη φυσική επιλογή, υποστηρίζοντας ότι οι "συναρτήσεις ενίσχυσης" επιλέγουν συμπεριφορές κατά τη διάρκεια της ζωής ενός ατόμου, όπως οι "συναρτήσεις επιβίωσης" επιλέγουν χαρακτηριστικά σε πληθυσμούς. Τέλος, διέκρινε τη θετική ενίσχυση, όπου προστίθεται ένα ερέθισμα (π.χ. τροφή), από την αρνητική ενίσχυση, όπου αφαιρείται ένα ερέθισμα (π.χ. ηλεκτρικό σοκ), με και τις δύο να αυξάνουν τη συχνότητα της συμπεριφοράς χωρίς ηθικό χαρακτηρισμό. Αυτή η πιθανοκρατική αντίληψη της επιλογής αποτελεί θεμέλιο για την κατανόηση της μάθησης και της συμπεριφοράς.