Ο άδακας (Addax nasomaculatus) είναι ένα αρτιοδάκτυλο θηλαστικό των ερήμων, που ξεχωρίζει για τα εντυπωσιακά ελικοειδή κέρατά του (έως 1 μέτρο) και το τρίχωμά του, το οποίο αλλάζει χρώμα ανάλογα με την εποχή - γκριζοκάστανο τον χειμώνα, λευκό ή ξανθό το καλοκαίρι. Ιστορικά γνωστός από την αρχαία Αίγυπτο (όπου εμφανίζεται και εξημερωμένος σε τοιχογραφίες, ενώ πιθανόν ταυτίζεται με τη «στρεψίκερως αντιλόπη» του Πλίνιου), κάποτε εξαπλωνόταν σε όλη τη Σαχάρα, το Μαγκρέπ και την Αραβική χερσόνησο, αλλά σήμερα επιβιώνει μόνο στη Μαυριτανία, τον Νίγηρα και το Τσαντ, με επανεισαγωγές στην Τυνησία. Είναι εξαιρετικά νομαδικός, διανύοντας έως και 100 χιλιόμετρα σε ένα βράδυ για βοσκή, ενώ εντυπωσιάζει η ικανότητά του να μυρίζει τη βροχή από απόσταση 100 χιλιομέτρων και να επιβιώνει για πολύ μεγάλα διαστήματα χωρίς νερό. Ζει σε μικρές ομάδες (έως 20 άτομα) και η διατροφή του είναι επιλεκτική, βασιζόμενη κυρίως στο φυτό Chloris gayana. Οι κύριες απειλές είναι ο ανταγωνισμός από τους βοσκούς και το "ψυχαγωγικό" κυνήγι, με αποτέλεσμα το είδος να έχει χαρακτηριστεί Κρισίμως Κινδυνεύον και να προστατεύεται από το 1960, ενώ γίνονται ενεργές προσπάθειες επανένταξής του στη φύση στη Βόρεια Αφρική.