Keynesyen iktisat, adını İngiliz ekonomist John Maynard Keynes'ten alır ve toplam talebin (toplam harcamaların) ekonomik çıktı ile enflasyonu nasıl güçlü biçimde etkilediğini savunan makroekonomik bir teoridir. Bu görüşe göre, değişken ve istikrarsız toplam talep nedeniyle piyasa ekonomileri durgunluk ya da enflasyonla karşılaşır; bu dalgalanmalar hükümetin maliye politikaları ile merkez bankasının para politikalarının koordinasyonuyla hafifletilebilir. Keynes'in 1936 tarihli "İstihdam, Faiz ve Paranın Genel Teorisi" adlı eseriyle Büyük Buhran'a tepki olarak geliştirilen bu yaklaşım, klasik iktisadın arz odaklı görüşüne tam bir zıtlık oluşturmuştur. Bu model, Büyük Buhran, İkinci Dünya Savaşı ve savaş sonrası dönemde (1945-1973) gelişmiş ülkelerde standart hale gelmiş; ancak 1970'lerdeki petrol şokları ve stagflasyon ile etkisini kaybetmeye başlamıştır. Daha sonra Yeni Keynesyen iktisat olarak yeniden doğan bu okul, günümüzde ana akım makroekonominin temelini oluştururken, 2007-2008 mali krizi dünya genelinde hükümetlerin Keynesyen politikalara yeniden yönelmesine yol açmıştır.