Surströmming (letterlijk 'zure haring') is een traditioneel Zweeds gerecht van gefermenteerde Oostzeeharing, waarvan de oorsprong teruggaat tot de 16e eeuw, toen Zweden door een zouttekort tijdens de oorlogen van Gustaaf Wasa overging op gisting – een techniek die in Noorwegen al in 1348 werd gebruikt voor rakfisk. De vissen worden in mei en juni gevangen, gepekeld en in de zon gezet om te gisten, waarna ze worden ingeblikt voor een nagisting die het blik doet bollen. Wereldwijd berucht om zijn penetrante geur van organische zwavelverbindingen (vergelijkbaar met rotte eieren), moet een blik bij voorkeur onder water worden opengeprikt om spatten te voorkomen, want de stank kan dagenlang in huis blijven hangen. De productie vindt plaats in kleine vissersdorpen aan de Hoge Kust, met name rond Örnsköldsvik, waar bedrijven zoals Gösta Hanells Fisksalteri (merk Röda Ulven) en Ulvö Lilla Salteri (merk Erik den Röde) actief zijn. Het cultureel erfgoed wordt bewaard door de Surströmmings Akademien (opgericht in 1999) en het eerste Surströmmingsmuseum ter wereld, geopend in 2005 in Skeppsmalen. Hoewel de geur voor velen een onoverkomelijke barrière vormt, is de vis beslist niet bedorven – hij blijft stevig aan de graat – en ervaren kenners de smaak als zoutig, mild en aangenaam.