Choroba Heinego-Medina, znana również jako polio lub ostre nagminne porażenie dziecięce, to wirusowa choroba zakaźna wywoływana przez wirusa polio, przenoszona głównie drogą fekalno-oralną. Nazwa pochodzi od Jakoba Heinego (1840) i Karla Oskara Medina (1890), którzy ją opisali, a pierwszy kliniczny opis przedstawił Michael Underwood już w 1789 roku – objawy tej choroby obserwowano zresztą już w starożytnym Egipcie. Wirus ma prostą budowę (RNA w kapsydzie) i występuje w trzech serotypach, z których typ I jest najczęstszy i najbardziej związany z paraliżem. Przebieg infekcji jest zróżnicowany – od bezobjawowego, przez łagodne zakażenie poronne i aseptyczne zapalenie opon, aż po groźną postać porażenną (rdzeniową lub opuszkową), która atakuje neurony ruchowe w rdzeniu kręgowym i może zagrażać życiu. U części osób, bo aż u 20–30% z porażeniem, po 25–30 latach pojawia się tzw. zespół poporażenny (post-polio), którego przyczyna nie jest w pełni poznana. Choć większość zakażeń przebiega bezobjawowo, choroba bywa śmiertelna, szczególnie w postaci opuszkowej, a jej najgroźniejszą cechą jest atakowanie ośrodkowego układu nerwowego.