Ο Άνθιμος Σίσκος (1890 – 26 Απριλίου 1958) ήταν Έλληνας θεολόγος και κληρικός, ο οποίος διακρίθηκε τόσο ως Μητροπολίτης Νουβίας όσο και ως πανεπιστημιακός καθηγητής. Γεννημένος στον Πύργο Καρδίτσας, σπούδασε θεολογία στην Αθήνα (αποφοίτησε το 1922) και μετέπειτα παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας και κανονικού δικαίου στη Βιέννη, ενώ από νεαρή ηλικία χειροτονήθηκε κληρικός. Μετά από θητείες σε διάφορες θέσεις (όπως εφημέριος στη Βουδαπέστη), το 1930 ανέλαβε από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας τη διοργάνωση των πατριαρχικών δικαστηρίων, και στις 8 Δεκεμβρίου 1940 χειροτονήθηκε επίσκοπος, αναλαμβάνοντας τη Μητρόπολη Νουβίας με έδρα το Χαρτούμ. Από το 1947 διέμενε κυρίως στην Ελλάδα, όπου το 1950 αναγορεύθηκε διδάκτορας θεολογίας και το 1951 εξελέγη τακτικός καθηγητής Κανονικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, διδάσκοντας έως τον θάνατό του. Διακρίθηκε για τον πράο χαρακτήρα του και το συγγραφικό του έργο, που περιλαμβάνει μελέτες όπως «Η δίκη του Ιησού» και «Ο γάμος και το διαζύγιον», αφήνοντας σημαντική παρακαταθήκη στην εκκλησιαστική επιστήμη.