Ο αθλητισμός αποτελεί συστηματική σωματική καλλιέργεια και κοινωνικό θεσμό που αντανακλά τον πολιτισμό κάθε εποχής, όπως φαίνεται από την παιδαγωγική του χρήση στην αρχαία Αθήνα και τη στρατιωτική στη Σπάρτη, ενώ τον 18ο-19ο αιώνα διαχώριζε τα κοινωνικά στρώματα (λαϊκά παιχνίδια όπως το ποδόσφαιρο έναντι ευγενών αθλημάτων όπως η ιππασία). Οι επαγγελματίες αθλητές διακρίνονται για την πειθαρχία και την αυτοκυριαρχία τους, ενώ οι αμοιβές τους (μισθοί, μπόνους, χορηγίες) εξαρτώνται συνήθως από τη φήμη τους. Ο Πιερ ντε Κουμπερτέν οραματίστηκε τον αθλητισμό ως μέσο παιδαγωγικής και ανθρωπιστικής ανάπτυξης, ενώ η άθληση διαφέρει από την απλή άσκηση καθώς αποκτά ανταγωνιστικό χαρακτήρα, είτε απέναντι σε αντιπάλους είτε απέναντι στο χρόνο. Η ιστορία του περιλαμβάνει θεωρίες για λατρευτικές, εργασιακές ή ενστικτώδεις ρίζες, ενώ καθιερώθηκε με τους ιερούς αγώνες (όπως οι Ολυμπιακοί) τον 8ο αιώνα π.Χ., οι οποίοι καταργήθηκαν το 392/393 μ.Χ. από τον Θεοδόσιο Α'. Τέλος, ο σύγχρονος αθλητισμός επανεμφανίστηκε στις αρχές του 19ου αιώνα στη Μεγάλη Βρετανία ως "σπορ", ενώ οι Αρχαίοι Αιγύπτιοι είχαν ήδη καθιερώσει αγώνες δρόμου και πάλης από την 3η χιλιετία π.Χ., και διακρίνεται σε πέντε τύπους (ερασιτεχνικός, επαγγελματικός, μαζικός, φυσικές δραστηριότητες, παιχνίδια).