Alam semula jadi merangkumi semua jirim hidup dan bukan hidup yang wujud secara semula jadi di Bumi, mewakili persekitaran yang bebas daripada kegiatan manusia dan berbeza dengan "persekitaran terbina". Walaupun takrifannya rumit kerana hampir semua kawasan kini dipengaruhi manusia, istilah ekosistem digunakan untuk menggambarkan interaksi antara alam dan manusia, yang menjadi asas kepada pergerakan environmentalisme untuk melindungi alam sekitar. Matlamat utama para pemerhati alam termasuk membersihkan pencemaran, mengurangkan pergantungan kepada bahan api fosil, memulihara sumber asli seperti air dan tanah, serta memelihara spesies terancam dan rizab semula jadi. Baru-baru ini, isu paling kritikal ialah perubahan iklim yang didorong oleh pelepasan gas rumah kaca seperti karbon dioksida, dengan usaha antarabangsa seperti Konvensyen Pertukaran Iklim dan Protokol Kyoto yang ditandatangani untuk menangani masalah ini. Usaha adaptasi turut digerakkan untuk membantu spesies, ekosistem serta manusia menyesuaikan diri dengan perubahan iklim, menekankan keperluan mendesak melindungi biodiversiti demi kelangsungan semua hidupan di bumi.