افغانستان به دلیل قرار گرفتن در تقاطع تمدن‌های چین و هند، همواره محل آمدوشد و آمیزش اقوام گوناگون بوده که در نهایت به شکل‌گیری بیش از ۵۵ ملیت و قومیت در این کشور انجامیده است. از میان این گروه‌ها، پنج قوم پشتون، تاجیک، هزاره، ازبک و ترکمن جمعیت اکثریت را تشکیل می‌دهند که به ترتیب در نیمه جنوبی، شمالی، مناطق مرکزی و شمال کشور سکونت دارند. بر اساس کاوش‌های باستان‌شناسی در دره کر در سال ۱۹۶۶ میلادی، آثاری از انسان نئاندرتال با قدمت حداقل ۵۰,۰۰۰ سال کشف شده که نشان می‌دهد انسان‌های اولیه از کهن‌ترین ساکنان این سرزمین بوده‌اند و حتی در کناره‌های دریای آمو، شواهدی از زندگی کشاورزان و دامداران مربوط به بیش از ۲۰,۰۰۰ سال پیش یافت شده است. پیش از ورود اقوام آریایی، گروه‌هایی مانند نئاندرتال‌ها و بومیان اولیه در این منطقه می‌زیسته‌اند و دانشمندان معتقدند که دراویدی‌ها نیز در مسیر مهاجرت خود از آسیا به هند، مدت‌ها در افغانستان اقامت داشته‌اند. پس از آن، آریایی‌ها نخستین شهر پرنفوس این منطقه یعنی بلخ (باختر) را بنا نهادند و در طول تاریخ، اقوامی مانند مغول‌ها و اعراب نیز به این سرزمین وارد شده‌اند. این آمیزش‌های نژادی و فرهنگی، در کنار تفکیک اقوام بر اساس محل سکونت مانند تاجیک‌ها در شمال و هزاره‌ها در مرکز، چهره قومی متنوع و بی‌نظیری به افغانستان امروزی بخشیده است.