استاندارد طلا یک سیستم پولی است که در آن ارزش واحد پول بر اساس وزن ثابتی از طلا تعریف میشود؛ پول رایج یا به شکل سکه طلاست یا اسکناسی که با تضمین بازپرداخت طلا منتشر میشود. در طول تاریخ، نمونههای برجستهای چون دوکات ونیزی، پوند استرلینگ بریتانیا در اواخر قرن نوزدهم و سیستم توافقنامه برتون وودز (که در ۱۹۷۱–۱۹۷۲ منسوخ شد) بر این مبنا عمل میکردند. طلا به دلیل کمیابی، دوام، چگالی، زیبایی و قابلیت تقسیم آسان، از دوران باستان (مانند تمدن بابل که ارزش گندم را با طلا میسنجیدند) بهعنوان معیار ارزش و ذخیره ثروت انتخاب شد. در اقتصاد جریان اصلی امروزی، استاندارد طلا نامطلوب تلقی میشود زیرا به بحران اقتصادی اواخر دهه ۱۹۲۰ مرتبط است و انعطاف لازم برای تنظیم نرخ بهره و عرضه پول را فراهم نمیکند؛ اما طرفداران آن معتقدند طلا تنها مقیاس بینالمللی ارزش است و مانع تورم ناشی از پول بیپشتوانه میشود. نکته جالب اینکه در بیشتر تاریخ بشر، نقره فلز اصلی ضرب سکه بود و طلا تنها برای پرداختهای بزرگ (مانند حقوق لشکریان) یا بهعنوان ذخیره نهایی به کار میرفت تا اینکه توسعه بانکداری و پول کاغذی، جابجایی فلزات گرانبها را کمرنگ کرد.