Το Γερμανικό Ράιχ (γνωστό και ως Ναζιστική Γερμανία ή Τρίτο Ράιχ) ήταν το γερμανικό κράτος την περίοδο 1933–1945, με πρωτεύουσα το Βερολίνο, το οποίο από το 1943 μετονομάστηκε σε Μείζον Γερμανικό Ράιχ. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα με επικεφαλής τον Αδόλφο Χίτλερ εδραίωσε ένα ολοκληρωτικό καθεστώς, του οποίου η επιθετική εξωτερική πολιτική και η ιδεολογία του «ζωτικού χώρου» (Lebensraum) αποτέλεσαν βασικές αιτίες για το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το καθεστώς καθιέρωσε τον θεσμό του «Φύρερ», κατέλυσε τις δημοκρατικές δομές και επέβαλε φυλετικές πολιτικές που οδήγησαν στη δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης και εξόντωσης, με αποκορύφωμα το Ολοκαύτωμα.

Η άνοδος του ναζισμού στηρίχθηκε στην κρίση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, που βρισκόταν υπό το βάρος της ταπεινωτικής Συνθήκης των Βερσαλλιών (εδαφικές απώλειες, περιορισμοί στρατού, υπέρογκες αποζημιώσεις και παράγραφος ενοχής). Η περίοδος 1919–1923 χαρακτηρίστηκε από εμφύλιες συγκρούσεις με τους παραστρατιωτικούς Φράικορπς, πληθωρισμό και την κατάληψη του Ρουρ από γαλλικά στρατεύματα. Μια πρόσκαιρη σταθεροποίηση ήρθε με τον Γκούσταβ Στρέζεμαν και την «πολιτική της εκπλήρωσης» (1924–1929), που έφερε διεθνή αναγνώριση μέσω των συνθηκών του Λοκάρνο, δάνεια από τις ΗΠΑ και συνεργασία με τη Σοβιετική Ένωση, αν και ο ίδιος προειδοποιούσε ότι η Γερμανία «βαδίζει πάνω σε έναν κρατήρα ηφαιστείου». Τελικά, η ναζιστική πολιτική οδήγησε τον κόσμο σε μια καταστροφική σύγκρουση που άλλαξε ριζικά τον παγκόσμιο χάρτη και την ιστορική πορεία της Ευρώπης.