Η ελληνική οικονομική κρίση χρέους ξεκίνησε στα τέλη του 2009, όταν η κυβέρνηση αδυνατούσε να δανειστεί με χαμηλά επιτόκια, έχοντας ως αιτίες την παγκόσμια ύφεση του 2008, τις δομικές αδυναμίες της οικονομίας και την αποκάλυψη ότι τα στατιστικά στοιχεία για το δημόσιο χρέος είχαν δηλωθεί χαμηλότερα από την πραγματικότητα. Το πρόβλημα είχε βαθιές ρίζες, καθώς από τη δεκαετία του 1980 το χρέος εκτινάχθηκε από το 28,6% σε 111,6% του ΑΕΠ (1980-1993), με χαρακτηριστικό παράδειγμα τα υπέρογκα επιτόκια (έως 27%) που κλήθηκε να διαχειριστεί ο Ξενοφώντας Ζολώτας το 1989-1990, ενώ αργότερα οι μεταρρυθμίσεις του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη οδήγησαν την οικονομία πιο κοντά στα κριτήρια του Μάαστριχτ. Η απώλεια εμπιστοσύνης οδήγησε σε κατακόρυφη άνοδο των spreads και υποβαθμίσεις της πιστοληπτικής ικανότητας, αναγκάζοντας την πολιτεία να εφαρμόσει σκληρή λιτότητα και φορολογικές μεταρρυθμίσεις μέσα από τα τρία προγράμματα διάσωσης, τα αποκαλούμενα «μνημόνια». Οι κοινωνικές επιπτώσεις ήταν δραματικές, με την ανεργία και τις τιμές να αυξάνονται ραγδαία, το βιοτικό επίπεδο να συρρικνώνεται και 610.037 Έλληνες να μεταναστεύουν μέσα σε επτά χρόνια, πυροδοτώντας έντονες κοινωνικές αναταραχές. Η κρίση θεωρείται ότι τυπικά έληξε το 2018 με την ολοκλήρωση του Τρίτου Μνημονίου, ενώ η πλήρης άρση των κεφαλαιακών ελέγχων τον Σεπτέμβριο του 2019 σηματοδότησε την οριστική επιστροφή σε μια μορφή οικονομικής κανονικότητας.