Pedro Calderón de la Barca (1600–1681) to czołowy hiszpański dramaturg barokowy, uważany za następcę Lopego de Vegi. Jego najsłynniejsze dzieła to Życie jest snem i Wielki teatr świata, które wprowadziły do literatury uniwersalne motywy życia jako snu oraz świata jako teatru. W swoim dorobku miał również liczne dramaty o miłości, honorze i zazdrości, jak chociażby Lekarz swojego honoru. Urodzony w Madrycie w urzędniczej rodzinie, zamiast kariery duchownej wybrał życie pełne przygód; jego burzliwa młodość obejmowała m.in. oskarżenie o zabójstwo w 1621 roku i ukrywanie się w ambasadzie austriackiej. W 1623 roku zadebiutował na dworze królewskim sztuką Miłość, honor i władza, stając się bliskim współpracownikiem króla Filipa IV i jego ministra Olivaresa. Warto dodać, że trudne relacje rodzinne, w tym konflikt z ojcem i nieślubny brat, wywarły ogromny wpływ na motywy przewijające się w jego późniejszych dramatach.