Ο θεραπευτής (ιατρός ή γιατρός) είναι ένας επαγγελματίας υγείας που στοχεύει στην προαγωγή, τη διάγνωση και τη θεραπεία των ασθενειών, βασιζόμενος τόσο στην ακαδημαϊκή γνώση (όπως η ανατομία) όσο και στην κλινική δεξιότητα, τηρώντας πάντα την ιατρική δεοντολογία και δείχνοντας συμπόνια προς τον ασθενή. Η διάκριση από τον χειρουργό έχει βαθιές ιστορικές ρίζες, αφού ήδη από τον 16ο αιώνα, με τον καταστατικό χάρτη που παραχώρησε ο Ερρίκος Η' στο Βασιλικό Κολέγιο Ιατρών το 1518, τα δύο επαγγέλματα θεωρούνταν ξεχωριστά και συχνά ανταγωνιστικά. Στη σύγχρονη εποχή, παγκοσμίως, ο όρος "θεραπευτής" συχνά υποδηλώνει τον ειδικό της εσωτερικής παθολογίας, σε αντίθεση με τον χειρουργό, μια ερμηνεία που επικρατεί έντονα στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Κοινοπολιτεία και πολλές άλλες χώρες. Μια σημαντική σύγχρονη εξέλιξη είναι ο ρόλος του "νοσοκομειακού ιατρού" (hospitalist), όρος που εισήχθη στις ΗΠΑ το 1996 και σήμερα καλύπτει το 19% των γενικών ιατρών εσωτερικής παθολογίας στη χώρα. Τέλος, οι γιατροί μπορεί να εξειδικεύονται σε συγκεκριμένες ασθένειες ή να λειτουργούν ως γενικοί ιατροί, προσφέροντας ολοκληρωμένη φροντίδα σε οικογένειες και κοινότητες, προσαρμόζοντας έτσι τον ρόλο τους στις ανάγκες της σύγχρονης κοινωνίας.