Η κηδεία ορίζεται ως το σύνολο των τελετών και φροντίδων που ακολουθούν τον θάνατο, με ετυμολογική προέλευση από το ρήμα «κήδομαι» (φροντίζω). Στην ελληνική ιστορία, ο ενταφιασμός κυριαρχούσε από τον κυκλαδικό πολιτισμό (3000 π.Χ.) έως τη μυκηναϊκή εποχή, ενώ η καύση των νεκρών εμφανίστηκε τον 11ο αιώνα π.Χ., πιθανώς ως επίδραση των Χετταίων, για να αντικατασταθεί οριστικά από τον ενταφιασμό με την επικράτηση του Χριστιανισμού. Η αρχαία διαδικασία, που διατηρείται σε μεγάλο βαθμό έως σήμερα, περιλάμβανε την πρόθεση (ξενύχτι με μοιρολόγια), την εκφορά (μεταφορά της σορού με νεκροφόρα και εξόδιος ακολουθία στην εκκλησία), την ταφή (με συμβολικά αντικείμενα και τον τελευταίο ασπασμό) και τον περίδειπνο (δείπνο παρηγοριάς με καφέ και κονιάκ). Τα μνημόσυνα τελούνται στα τρίτα, ένατα, στις 40 ημέρες και ετησίως, ενώ οι πενθούντες ντύνονται στα μαύρα για διάστημα που καθορίζουν οι ίδιοι. Τέλος, τα ταφικά έθιμα ποικίλλουν ανά πολιτισμό, όπως η μουμιοποίηση στην αρχαία Αίγυπτο ή η σύγχρονη αποτέφρωση, αποδεικνύοντας την εξέλιξη και την πολυποικιλότητα των νεκρικών πρακτικών.