Ludowe Wojsko Polskie (LWP) to nieoficjalna, propagandowa nazwa formacji wojskowych z lat 1944–1989, które były całkowicie zdominowane i kontrolowane przez polskie partie komunistyczne (PPR, a później PZPR) oraz podporządkowane dowództwu Związku Radzieckiego – od 1955 roku wchodziły w skład Układu Warszawskiego. Jego początki sięgają maja 1943 roku, kiedy to w Sielcach nad Oką w ZSRR sformowano 1 Dywizję Piechoty im. Tadeusza Kościuszki; pierwszym bojem był udział w bitwie pod Lenino (12–13 października 1943), a później oddziały walczyły z Niemcami m.in. pod Studziankami, na Wale Pomorskim (gdzie zginęło 5 tys. żołnierzy) oraz w operacji berlińskiej w 1945 roku. Po wojnie LWP liczyło nawet 440 tysięcy żołnierzy, ale zostało użyte do krwawej walki z polskim podziemiem niepodległościowym i ukraińskim UPA (m.in. w Akcji „Wisła”) oraz do ochrony nowych granic. W 1949 roku, po wcześniejszej redukcji do ok. 140 tysięcy ludzi, komunistyczne władze rozpoczęły 7-letni plan rozbudowy, a na stanowisko Ministra Obrony Narodowej powołano sowieckiego marszałka Konstantego Rokossowskiego – dzięki temu do 1952 roku wojsko rozrosło się do ponad 356 tysięcy żołnierzy. LWP stanowiło więc kluczowe narzędzie radzieckiej dominacji nad Polską, które paradoksalnie łączyło walkę z hitlerowskimi Niemcami z represjami wobec własnego społeczeństwa.