Jezioro to naturalny śródlądowy zbiornik wodny, który powstaje w zagłębieniu terenu (misie jeziornej), a od stawu odróżnia go występowanie strefy afotycznej, do której światło nie dociera do dna. Na Ziemi znajduje się około 117 milionów jezior, a do rekordzistów należą: Morze Kaspijskie (największe pod względem powierzchni), Bajkał (najgłębsze – 1642 m, gromadzące aż 20% światowych zasobów słodkiej wody) oraz Titicaca (najwyżej położone duże jezioro, 3812 m n.p.m.). Najliczniejsze są jeziora polodowcowe, jednak największe i najgłębsze mają pochodzenie tektoniczne, w których zgromadzonych jest ponad 95% wód jeziornych. W skali geologicznej są one krótkotrwałe (wyjątkiem jest np. 20-30 mln lat stary Bajkał), gdyż w klimacie wilgotnym zarastają i przekształcają się w bagna, a w suchym wysychają – pełnią przy tym kluczową rolę regulującą przepływ rzek i chroniącą przed powodziami. Mają ogromne znaczenie gospodarcze (rekreacja, transport, źródło wody i żywności), a ich ekosystemy dzielą się na charakterystyczne strefy, takie jak litoral czy profundal; potocznie jeziorami nazywa się też sztuczne zbiorniki, jak np. Jezioro Zegrzyńskie.