Pijptransport, ook wel buisleidingtransport genoemd, is een vorm van transport door holle leidingen die boven, op of onder de grond of op de zeebodem liggen, waarmee vloeibare, gasvormige en zelfs vaste stoffen (zoals zand of buizenpost) vervoerd kunnen worden; zelfs het rioolstelsel valt hieronder. Deze methode is veilig, duurzaam en milieuvriendelijk: er zijn geen lege retourritten, het veroorzaakt geen geluidsoverlast of luchtvervuiling, en de ondergrondse leidingen laten het land erboven nog (beperkt) bruikbaar voor andere doeleinden. De capaciteit hangt af van het terrein, de aard van het product, de diameter en het pompvermogen, maar voorbeelden tonen de enorme schaal: de Droezjba-pijpleiding is sinds 1964 de langste oliepijpleiding ter wereld (van Rusland naar Europa), en de Trans-Alaska-pijpleiding (1977) verbindt het noorden met de zuidkust. Meer recente projecten zijn de Bakoe-Tbilisi-Ceyhan-pijpleiding (2006), de Nord Stream gaspijpleidingen door de Oostzee (2011-2012), en de TurkStream (2020) van Rusland naar Turkije. Toekomstige projecten zoals de EastMed-pijpleiding (verwacht 2027) en de Trans-Afghanistan-pijpleiding (TAPI) zijn nog in ontwikkeling, terwijl Nederland een uniek historisch voorbeeld had: de melkpijpleiding van Ameland naar Friesland (sinds 1978) die dagelijks 30.000 liter melk transporteerde.