Het boeddhisme was in Korea tot de 14e eeuw een belangrijke religie, maar raakte na 1392 in verval toen de keizer van de Joseondynastie voor het confucianisme koos. Het werd in de 4e eeuw vanuit China geïntroduceerd en kende zijn bloeiperiode tussen de 6e en 9e eeuw, onder de drie koninkrijken Silla, Koguryo en Paekche, met veel boeddhistische kunstschatten. Na de opsplitsing in 1945 volgde het boeddhisme in Noord- en Zuid-Korea een totaal verschillende weg. In Zuid-Korea leefde het op en vermengt men scholen zoals rinzai, Zuiver Land-boeddhisme en vajrayana; op het platteland is het reciteren van Amitabha populair, terwijl stedelijke intellectuelen de voorkeur geven aan zenoefeningen. Zuid-Korea telt anno 2011 zo'n 11 miljoen boeddhisten (23,2% van de bevolking), naast het christendom (26,3%), en bevat ook elementen uit oude regionale religies, zoals de berggod en tijger. In Noord-Korea wonen daarentegen slechts circa 10.000 boeddhisten (2001) op een bevolking van 24,5 miljoen, waar het boeddhisme zich nooit heeft hersteld.