هدفمندسازی یارانه‌ها در ایران یکی از بزرگ‌ترین طرح‌های اصلاح اقتصادی تاریخ کشور بود که از پاییز ۱۳۸۹ با هدف حذف تدریجی یارانه‌ها روی انرژی و کالاهای اساسی و پرداخت یارانه نقدی به مردم آغاز شد. این طرح در نظر داشت با افزایش قیمت حامل‌های انرژی تا ۹۰٪ قیمت فوب خلیج فارس، نابرابری و فقر را کاهش دهد و درآمدهای حاصل را مستقیماً در اختیار خانوارها قرار دهد. در دو سال نخست اجرا، این اقدام باعث کاهش ضریب جینی از ۰٫۳۹ به ۰٫۳۶ و کاهش فقر در مناطق کم‌درآمد شد، اما پس از آن و به دلیل تورم‌های ناشی از تحریم‌ها، اثرات مثبت آن محدود ماند. کارشناسان از کُند بودن اجرای پنج‌ساله و اختصاص ۳۰٪ منابع به تولید انتقاد داشتند، در حالی که دولت بعدی (دولت روحانی) این طرح را شکست‌خورده و عامل افزایش فقر خواند. با وجود این، بسیاری آن را اقدامی پوپولیستی یا برعکس، گامی مؤثر در جهت عدالت اجتماعی می‌دانند، ولی همچنان به‌عنوان یکی از پرچالش‌ترین سیاست‌های اقتصادی ایران شناخته می‌شود.