Ο Ερωτόκριτος είναι ένα έμμετρο μυθιστόρημα (έπος) που συνέθεσε ο Βιτσέντζος Κορνάρος στην Κρήτη, πιθανότατα κατά την πρώτη δεκαετία του 17ου αιώνα, και αποτελείται από 10.012 ιαμβικούς δεκαπεντασύλλαβους ομοιοκατάληκτους στίχους στην κρητική διάλεκτο. Η υπόθεση διαδραματίζεται στην αρχαία Αθήνα, αν και ο κόσμος του έργου είναι αναχρονιστικός και συνδυάζει στοιχεία της Δύσης, ενώ επικεντρώνεται στον μεγάλο έρωτα του Ερωτόκριτου για την Αρετούσα, κόρη του βασιλιά Ηράκλη, με ταυτόχρονη ανάδειξη θεμάτων όπως η τιμή, η φιλία και το κουράγιο.

Ο ήρωας, για να μην αποκαλυφθεί, τραγουδά κρυφά κάτω από το παράθυρό της τα βράδια, ωστόσο η Αρετούσα ανακαλύπτει την ταυτότητά του μέσα από μια ζωγραφιά και τους στίχους του στο δωμάτιό του, γεγονός που τον αναγκάζει να φύγει στη Χαλκίδα. Επιστρέφοντας αργότερα, το πάθος του βρίσκει επιτέλους ανταπόκριση, και οι δύο ερωτευμένοι επιβεβαιώνουν τα συναισθήματά τους. Το έργο θεωρείται κορυφαίο δείγμα της κρητικής λογοτεχνίας της περιόδου της Βενετοκρατίας, μαζί με την Ερωφίλη, και παραμένει εξαιρετικά δημοφιλές στη λαϊκή παράδοση, ιδιαίτερα χάρη στη μελοποίησή του από τον Χριστόδουλο Χάλαρη και την ερμηνεία του από τον αείμνηστο Νίκο Ξυλούρη.