Το Ολοκαύτωμα ήταν ο συστηματικός και κεντρικά οργανωμένος διωγμός εκατομμυρίων ανθρώπων κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, που υποκινήθηκε από τη Ναζιστική Γερμανία και τους συνεργάτες της. Ξεκινώντας από τη Νύχτα των Κρυστάλλων και το πρόγραμμα ευθανασίας T-4, οι ναζί εφάρμοσαν την «Τελική Λύση», εξοντώνοντας περίπου 6 εκατομμύρια Εβραίους της Ευρώπης σε τάγματα θανάτου και στρατόπεδα εξόντωσης. Εκτός από τους Εβραίους, θύματα ήταν Ρομά, Σοβιετικοί αιχμάλωτοι, Πολωνοί, άτομα με αναπηρίες, ομοφυλόφιλοι και πολιτικοί αντιφρονούντες, ανεβάζοντας τις πιο αξιόπιστες συνολικές εκτιμήσεις σε 9 έως 11 εκατομμύρια νεκρούς. Ο όρος προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη «ὁλόκαυτέω», ενώ οι ίδιοι οι Εβραίοι καθιέρωσαν από τη δεκαετία του 1940 τον όρο «Σοά» (καταστροφή) για να τον περιγράψουν. Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του ναζιστικού Ολοκαυτώματος ήταν ο προμελετημένος και επιστημονικά υποστηριζόμενος ρατσισμός, με πρόδρομες θεωρίες ευγονικής που δημοσιεύθηκαν ήδη από το 1904, καθιστώντας το μοναδικό ως προς την οργάνωση και την κλίμακά του.