Etylina to historyczna nazwa handlowa benzyny ołowiowej, sprzedawanej w Polsce przez Centralę Produktów Naftowych (CPN), w której jako środek przeciwstukowy stosowano silnie trujący tetraetyloołów (PbEt4). Dzięki wyższej liczbie oktanowej zapewniała lepszą wydajność i moc silnika, ale podczas spalania uwalniała szkodliwe związki ołowiu, degradujące środowisko wzdłuż dróg. Wprowadzona tuż po II wojnie światowej, przez dekady ewoluowała w odmiany o różnych liczbach oktanowych (m.in. 78, 86, 94 i 98) oraz charakterystycznych kolorach (niebieski, żółty, zielony, purpurowy), od których wzięły się potoczne nazwy paliw i barwy dystrybutorów. W latach 80. i 90. XX wieku zaczęto ją stopniowo wypierać benzyną bezołowiową (np. z dodatkiem MTBE), kończąc produkcję poszczególnych wariantów etapami – etylinę 86 wycofano w 1994, etylinę 98 w 1999, a ostatnią etylinę 94 w grudniu 2000 roku. Ostatecznie erę ołowiowego paliwa w Polsce zakończyło wprowadzenie benzyn bezołowiowych, takich jak uniwersalna U95 (wzbogacona o związki potasu) dla starszych silników, co było odpowiedzią na rosnącą świadomość ekologiczną i wymagania motoryzacji.