Soruşturma topluluğu kavramı, erken dönem pragmatist filozoflar C.S. Peirce ve John Dewey tarafından ortaya atılmış olup, bilginin sabit ve değişmez bir gerçeklikte değil, sosyal bir bağlam içinde ve sorgulama sürecine katılanların öznelerarası anlaşması yoluyla oluştuğunu vurgular. Bu yaklaşım, Kartezyen bilim modelinin nesnel gözlemci varsayımına karşı çıkarak bilimsel bilginin olumsallığına ve sosyal doğasına dikkat çeker. Kavramı açıklamak için sıklıkla kullanılan "Kör Adamlar ve Fil" Budist benzetmesi, herkesin sınırlı deneyimlerine hapsolduğunu, ancak işbirliği yaparak ve deneyimlerini demokratik biçimde paylaşarak sorunlu durumların (örneğin filin ne olduğunu) üstesinden gelmenin mümkün olduğunu gösterir; üstelik ulaşılan sonuçlar asla nihai değildir ve revizyona açıktır. Bu fikir, başlangıçta doğa bilimlerini modellemek için tasarlansa da, özellikle eğitim alanında geniş uygulama alanı bulmuştur; John Dewey kavramı eğitime uyarlamış, Matthew Lipman ise bunu sınıf ortamına taşıyarak öğrenci ve öğretmenlerden oluşan demokratik, yansıtıcı ve titiz bir tartışma topluluğunun önemini vurgulamıştır. Ayrıca bu kavram, işbirlikçi problem çözme ve müzakere teknikleri sunarak kamu yönetimi dahil birçok farklı disipline başarıyla uyarlanmıştır.