Η ινδική αστρονομία (Jyotiṣa) ξεκίνησε ως ένα από τα έξι βοηθητικά πεδία σπουδής (Vedānga) για την κατανόηση των ιερών Βεδικών κειμένων, με την πραγματεία του Λαγκάντα να αποτελεί το αρχαιότερο γραπτό έργο της.

Αν και η αρχική χρήση της ήταν θρησκευτική και αστρολογική, από τον 4ο αιώνα π.Χ. δέχθηκε σημαντική επιρροή από την ελληνική αστρονομία, με χαρακτηριστικά παραδείγματα τα κείμενα «Γιαβανατζατάκα» και «Ρομάκα Σιντάντα».

Η παράδοση άνθισε κατά την κλασική εποχή, με κορυφαίο σημείο το έργο του Αριαμπάτα (6ος αιώνας μ.Χ.), το «Αριαμπατίγια», που επηρέασε βαθιά τη μεσαιωνική ισλαμική αστρονομία, και ακολούθησαν σημαντικοί αστρονόμοι όπως οι Βραχμαγκούπτα, Βαραχαμιχίρα και Λάλλα. Η γηγενής αυτή επιστημονική παράδοση παρέμεινε ενεργή έως τον 16ο-17ο αιώνα, ιδίως μέσω της Σχολής της Κεράλα.

Τέλος, η ινδική αστρονομία ανέπτυξε ποικίλα ημερολόγια, όπως το Χιντού που μετρά από το 3102 π.Χ. και το Βικράμα Σαμβάτ από το 56-57 π.Χ., ενώ οι εποχές και οι υποδιαιρέσεις του έτους βασίζονταν σε θρησκευτικές τελετές και κλιματικούς κύκλους.