Η κβαντομηχανική αποτελεί μια πιο θεμελιώδη θεωρία της φυσικής από την κλασική μηχανική, εξηγώντας φαινόμενα όπως η κβάντωση της ενέργειας, ο κυματοσωματιδιακός δυϊσμός και ο κβαντικός εναγκαλισμός.

Παρά την αρχική διαμάχη, έχει επιβεβαιωθεί πειραματικά για πάνω από έναν αιώνα, ενώ η αρχή της αντιστοιχίας του Νιλς Μπορ συνδέει τις κβαντικές προβλέψεις με την κλασική μηχανική για μακροσκοπικά σώματα.

Η ιστορία της ξεκινά το 1900, όταν ο Μαξ Πλανκ εισήγαγε την έννοια των κβάντων ενέργειας (E=hν) για να εξηγήσει την ακτινοβολία του μέλανος σώματος.

Το 1905 ο Αϊνστάιν επέκτεινε αυτή την ιδέα για το φωτοηλεκτρικό φαινόμενο, ενώ το 1913 ο Μπορ πρότεινε ότι τα ηλεκτρόνια κινούνται μόνο σε συγκεκριμένες ενεργειακές τροχιές, λύνοντας το πρόβλημα της αστάθειας του ατόμου του Ράδερφορντ.

Παρόλο που ο ίδιος ο Αϊνστάιν την αμφισβήτησε («ο Θεός δεν παίζει ζάρια»), η θεωρία παραμένει ο ακρογωνιαίος λίθος της σύγχρονης χημείας και της φυσικής στερεάς κατάστασης.