Nifty Fifty (z ang. „sprytna pięćdziesiątka”) to luźno zdefiniowana grupa spółek notowanych na Nowojorskiej Giełdzie Papierów Wartościowych (NYSE), które osiągnęły szczyt popularności podczas hossy w latach 1970–1973. Inwestorzy uważali te dobrze prosperujące i rozpoznawalne firmy (m.in. Coca-Cola, McDonald's, IBM, Xerox czy Disney) za tzw. one-decision stocks — inwestycje wymagające tylko decyzji o zakupie, co doprowadziło do zawyżonych wycen, np. w grudniu 1972 roku wskaźnik P/E dla Polaroidu wynosił ponad 90, a dla McDonald's prawie 86, czyli ponad dwukrotnie więcej niż średnia dla S&P 500.

Podczas kryzysu giełdowego w latach 1973–1974 ceny ich akcji załamały się drastycznie, a największe spadki odnotowały m.in. Polaroid (aż 91%), Avon (86%) i Xerox (71%). Przykład ten stał się dla ekonomistów symbolem przeszacowania i ostrzeżeniem przed ignorowaniem wyceny, chociaż Jeremy Siegel w latach 90. podważał tę interpretację. Późniejsze badania (obejmujące lata 1972–2001) Fesenmaiera i Smitha wykazały, że portfele oparte na tych akcjach przynosiły średnio od 9,23% do 13,11% rocznie. Większość tych wyników była jednak niższa od średniej dla S&P 500 (12,01%), a wyjątkowo wysoką stopę zwrotu portfela zawdzięczano głównie obecności Wal-Martu, co pokazuje, że nawet dla świetnych marek cena zakupu ma decydujące znaczenie dla długoterminowych zysków.