เวชปฏิบัติอิงหลักฐาน

เวชปฏิบัติอิงหลักฐาน

เวชปฏิบัติอิงหลักฐาน (Evidence-based medicine: EBM) เป็นแนวทางการแพทย์ที่เน้นการใช้หลักฐานจากงานวิจัยคุณภาพสูงสุดในการตัดสินใจทางคลินิก โดยจัดระดับความน่าเชื่อถือของหลักฐาน งานวิจัยที่เป็นการวิเคราะห์อภิมาน การทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบ และการทดลองแบบสุ่มมีกลุ่มควบคุมถือว่ามีพลังมากที่สุด ส่วนงานประเภทอื่นให้คำแนะนำในระดับอ่อนกว่า แนวคิดนี้เริ่มใช้ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1992 เพื่อพัฒนาการสอนและการตัดสินใจของแพทย์แต่ละบุคคล และต่อมาได้ขยายไปสู่การใช้หลักฐานในการกำหนดนโยบายและการปฏิบัติในทุกระดับ เรียกว่า evidence-based practice (EBP) รากฐานสำคัญมาจากผลงานของแพทย์อย่าง อัลแวน ไฟน์สไตน์ และ อาร์ชี คอเครน ที่ชี้ให้เห็นข้อจำกัดของความเห็นทางคลินิกแบบดั้งเดิม และสนับสนุนการบูรณาการความรู้จากงานวิจัยที่มีอยู่ทั้งหมด EBM ยังโปรโมตระเบียบวิธีที่เป็นระบบและชัดเจนในการวิเคราะห์หลักฐาน เพื่อให้ผู้ตัดสินใจนำไปใช้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ และมีการสนับสนุนโปรแกรมการศึกษาแก่แพทย์และผู้กำหนดนโยบาย เป้าหมายสูงสุดคือการตัดสินใจและนโยบายที่อาศัยหลักฐาน ไม่ใช่เพียงความเชื่อส่วนตัว เพื่อให้ได้แนวทางปฏิบัติที่ดีที่สุดสำหรับผู้ป่วยและชุมชน