• Η δίκη αποτελεί τη διαδικασία απονομής δικαιοσύνης, η οποία στηρίζεται στο Σύνταγμα (άρθρα 1 και 26), όπου η δικαστική εξουσία ασκείται από τα δικαστήρια, ξεχωριστά από τη νομοθετική (Βουλή) και την εκτελεστική (Κυβέρνηση).
  • Οι δίκες διεξάγονται για την επίλυση διαφορών είτε μεταξύ πολιτών (Πολιτικά Δικαστήρια), είτε μεταξύ πολιτών και του κράτους (Διοικητικά Δικαστήρια), είτε για την τιμωρία ή αθώωση ενός κατηγορούμενου για ποινικό αδίκημα (Ποινικά Δικαστήρια).
  • Ένα κρίσιμο στοιχείο είναι η αμεροληψία των δικαστών: εάν γνωρίζουν έστω και επιφανειακά κάποιον διάδικο, οφείλουν να ζητήσουν την εξαίρεσή τους, ενώ κάθε πολίτης μπορεί να ζητήσει εξαίρεση αν έχει βάσιμες ενδείξεις μεροληψίας.
  • Στην ποινική δίκη, η διαδικασία (που ορίζεται από τον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας) ξεκινά με μήνυση ή έγκληση, την εξετάζει ο Εισαγγελέας και, αν τη θεωρεί βάσιμη, ασκεί ποινική δίωξη, θέτοντας τον υπόδικο σε καθεστώς κατηγορουμένου.
  • Στο ακροατήριο εξετάζονται μάρτυρες και έγγραφα, αγορεύουν ο Εισαγγελέας και οι συνήγοροι, και το Δικαστήριο (μονομελές, τριμελές ή μεικτό με ενόρκους για κακουργήματα) αποφασίζει πρώτα για την ενοχή/αθωότητα και έπειτα για την ποινή, λαμβάνοντας υπόψη ελαφρυντικά.
  • Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Εισαγγελέας δεν προτείνει πάντα καταδίκη: αν πειστεί κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας για την αθωότητα του κατηγορουμένου, μπορεί να προτείνει την αθώωσή του, καθώς ο ρόλος του είναι η εξυπηρέτηση της δικαιοσύνης.