Busyfikacja to kontrowersyjny neologizm opisujący przymusowy pobór do ukraińskiego wojska podczas inwazji rosyjskiej, gdzie mężczyźni w wieku poborowym są zatrzymywani przez Terytorialne Centra Rekrutacji i odwożeni busami, często przy użyciu brutalnych metod. Słowo to, pochodzące od słowa "bus", zostało okrzyknięte słowem roku 2024 w słowniku neologizmów Mysłowo. Zjawisko pojawiło się, gdy po początkowym zrywie patriotycznym w 2022 roku spadła liczba ochotników, a w 2026 Ukraina mobilizowała zaledwie 17-24 tys. osób miesięcznie (przy 30 tys. po stronie rosyjskiej), a stany osobowe jednostek wynosiły ok. 30% planu. Sytuację pogarszają problemy demograficzne (800 tys. mężczyzn poza granicami, 570 tys. na terenach okupowanych) oraz wielka nieufność społeczna wywołana korupcją w komisjach poborowych, co skłoniło prezydenta Zełenskiego do zwolnienia wszystkich ich szefów w sierpniu 2023. Mimo prób reform, w tym obowiązkowej aktualizacji danych w 2024 i projektu ministra obrony Mychajła Fedorowa, busyfikacja się utrzymuje, wywołując gwałtowny wzrost agresji – liczba ataków na funkcjonariuszy wzrosła ze 100 w 2024 r. do 341 w 2025 r., a w 2026 nadal rośnie.