Płaca brutto to w ujęciu prawnym wynagrodzenie pracownika powiększone o podatek dochodowy oraz należne od niego składki na ubezpieczenia społeczne, jednak bez tych składek, które z tytułu zatrudnienia musi odprowadzić pracodawca. Dla pracodawcy kluczowy jest łączny koszt zatrudnienia, potocznie nazywany płacą brutto-brutto, który poza samą pensją obejmuje składki emerytalno-rentowe (w części płaconej przez firmę), wypadkowe oraz składki na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Zgodnie z polskim prawem to pracodawca prowadzi pełne rozliczenia wszystkich składek i zaliczek na podatek, porównując ten całkowity wydatek z przewidywanym przychodem, jaki pracownik ma przynieść firmie. Podstawy prawne tych operacji regulują m.in. ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych z 26 lipca 1991 r. oraz ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych. W praktyce pracownik zwykle patrzy na kwotę netto, która trafia do jego portfela, ale biznes musi uwzględniać realny, znacznie wyższy koszt decyzji o zatrudnieniu, co bezpośrednio wpływa na rynek pracy i politykę płacową.