Kefalet, bir borçlunun borcunu ödememesi riskine karşı, alacaklı ile kefil arasında kurulan bir güvence sözleşmesidir; bu sözleşmede borçlunun rızası aranmaz. Bu sözleşme, asıl borca sıkı sıkıya bağlıdır (fer'i nitelik) ve tali (ikincil) bir yükümlülük getirir; asıl borç geçersizse ya da sona ererse kefalet de geçersiz olur veya kendiliğinden sona erer (Borçlar Kanunu m.485). Geçerli bir kefalet için kefilin tam fiil ehliyetine sahip olması, sözleşmenin yazılı yapılması ve asıl borç miktarının Türk Lirası olarak belirtilmesi şarttır (BK m.484). İlke olarak karşılıksız yapılan bu sözleşmede, alacaklının önce borçluyu takip etmesi gereken adi kefalet en yaygın türdür; ticari senetlerdeki kefalet beyanına ise aval adı verilir. Bu özellikleriyle kefalet, hem bireysel borç ilişkilerinde hem de ticari hayatta kritik bir güvence mekanizması olarak işlev görür.